ပုံ2 
)။ကျွန်ုပ်တို့သည် အများအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားတို့ကို ပြောင်းလဲကာ တူညီသော ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားနှင့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှလာသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများကို လျှော့ချရန် မသိစိတ်ဖြင့် ပြောင်းလဲကြပါသည်။
အိပ်နေချိန်၌ပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားကို ထိန်းထားပါသည်။
မိမိကိုယ်တိုင် ခန္ဓာကိုယ်မလှုပ်နိုင်သော အဖိုးအဖွားများအား တစ်ပုံစံတည်းဖြင့် အိပ်လျက်သားအတိုင်းထားပါက အရိုးအဆစ်များ ကျုံ့ခြင်း၊ အိပ်ရာနာဖြစ်ခြင်းကဲ့သို့သော ထိခိုက်မှုအမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်။
ယင်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသူများသည် အနေအထားများကို ပုံမှန်ပြောင်းလဲပေးပြီး ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထား၌ရှိစေရန်အတွက် ကူညီပေးရန် လိုအပ်ပါသည်။
ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားများတွင် ရပ်ခြင်း၊ ထိုင်ခြင်း၊ လဲလျောင်းခြင်းနှင့် ဘေးတိုက်အနေအထားတို့ ပါဝင်ပြီး အနေအထားတစ်ခုစီတွင် ၎င်း၏ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားရှိပါသည်။
ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြစ်ရန်အတွက် ရှိရမည့်အချက်များမှာ (1) ကြွက်သားတစ်ခုစီတွင် ဖိစီးမှုနည်းခြင်း (2) အောက်ခြေ မျက်နှာပြင်ဧရိယာကျယ်ပြန့်သည့်အပြင် ဒြပ်ဆွဲအားဗဟိုသည်လည်း ရူပဗေဒသဘောတရားအရ တည်ငြိမ်မှုရှိခြင်း(3) ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ အသီးသီးအပေါ်တွင် ဖိအားမရှိခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်ပါသည်။
တစ်နည်းဆိုရသော် ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဆိုသည်မှာ ဦးခေါင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြေလက်အင်္ဂါများ၏ အနေအထားအရ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်သည့် အနေအထားနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်(ပုံ 1 ပုံ2 )။
ထို့အပြင် ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဆိုသည်မှာ အရိုးအဆစ်များ၏ ထောင့်ဒီဂရီသည် အရိုးအဆစ်များ လှုပ်ရှားမှုပြုနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်းမှ အလယ်ဗဟိုတဝိုက်၌ ရှိခြင်းဖြစ်ပါသည် (မတ်တပ်ရပ်နေစဉ်အတွင်းသာ ဒူးဆစ်နှင့် တံတောင်ဆစ်တို့ ဆန့်နေသည့်အနေအထားက ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထား ဖြစ်ပါသည်)။
ဤအခြေအနေတွင် အကယ်၍ အဆစ်လှုပ်ရှားမှု ပိုဆိုးလာလျှင်ပင် ထိခိုက်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ထိန်းထားနိုင်ပါသည်။
ဤအခြေအနေကို “ကောင်းမွန်သောကိုယ်လက်အနေအထား” ဟုခေါ်သည် (ပုံ 3) 
။
ကိုယ်ဟန်အနေအထား ကောင်းမွန်အောင် မိမိကိုယ်တိုင် မထိန်းသိမ်းနိုင်သော အဖိုးအဖွားများအတွက် ထိုင်ဖုံနှင့်ကူရှင်စသည့် ကိရိယာအမျိုးမျိုးသုံးပြီး မှန်ကန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထား (ခန္ဓာကိုယ်အနေအထား)ရှိစေရန် ဖန်တီးပေးရပါမည်(ပုံ 4) 
။
ကျွန်ုပ်တို့၏အရိုးစုဖွဲ့စည်းပုံသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ခြေနှစ်ချောင်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်စေရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်(ပုံ 5) 
။
ဤအခြေအနေသည် အသက်ရှူရန်နှင့် လှုပ်ရှားရန် ပိုမိုလွယ်ကူပါသည်။
ထို့အပြင် အခြားကိုယ်ဟန်အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲရန်အတွက် အလွယ်ကူဆုံးသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြစ်ပါသည်။
အိပ်ရာထဲလဲနေသော အဖိုးအဖွားတစ်ဦးကို နှိုးခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်နိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးသည့် ပထမခြေလှမ်းဖြစ်ပါသည်။
ဟန်ချက်ညီပြီး တည်ငြိမ်သော မတ်တပ်ရပ်သည့်အနေအထားကို ထိန်းထားခြင်းအားဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ကြွက်သားအုပ်စုများကို ပါဝင်လှုပ်ရှားစေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို တိုးတက်စေပါသည်။
ထို့အပြင် နေ့စဉ်နေထိုင်မှုဘဝထဲတွင် ထိုင်သည့်အနေအထားကိုလည်း အများအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြပါသည်။
ကြွက်သားလှုပ်ရှားမှုဟူသော ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ထိုင်သည့်အနေအထားတွင် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းရှိ ကြွက်သားအုပ်စုများ၏လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှ ကြွက်သားလှုပ်ရှားမှု မြင့်တက်လာပါသည်။
ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းခြင်း (မတ်တပ်ရပ်ခြင်းနှင့်နီးစပ်သောအနေအထား၌ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ထိန်းထားခြင်း) သည် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားနှင့် နောက်ကျောကြွက်သားတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မြင့်တက်လာစေပါသည်။
ထို့အပြင် ကျောရိုးကို ဖြောင့်ဖြောင့် ထားခြင်းဖြင့် ဦးနှောက်ကို နှိုးဆွပေးပြီး ကိုယ်ဟန်အနေအထား ညံ့ဖျင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝမ်းဗိုက်အပေါ် ဖိအားများကို ဖယ်ရှားခြင်းကဲ့သို့သော ပေါင်းစပ်အကျိုးအာနိသင် အမျိုးမျိုးကို မျှော်လင့်နိုင်ပါသည်။
ဤနည်းအားဖြင့် စားသောက်ခြင်း၊ အညစ်အကြေးစွန့်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်းစသည့် နေ့စဉ်နေထိုင်မှုဘဝထဲ၌ ထိုင်သည့်ပုံစံကို မှန်ကန်စွာထိန်းထားခြင်းသည် အိပ်ယာထဲ၌လဲနေသော အဖိုးအဖွားများ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်အတွက် လွန်စွာ အကျိုးအာနိသင်ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် နေ့စဉ်နေထိုင်မှုဘဝထဲမှ လှုပ်ရှားမှု (ADL) များကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်လာနိုင်စေမည့် ပထမခြေလှမ်း ဖြစ်ပါသည်။
အသက်ရှူခြင်းကို ရင်ဘတ်ပိုင်းအရိုးနှင့် ဝမ်းခေါင်းသားတို့၏ လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လုပ်ဆောင်ပါသည်။
အသက်ရှူသွင်းသောအခါတွင် နံရိုးနှင့် ရင်ခေါင်းရိုးတို့ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ရင်ဘတ်ပိုင်း တင်းကားလာပါသည်။
ထို့အပြင် ဝမ်းခေါင်းသားနိမ့်လာပြီး ရင်ခေါင်းကျယ်လာပါသည်(ပုံ 6) 
။
ပက်လက်အိပ်သောအခါ အိပ်ရာနှင့် ထိနေသည့်အတွက် ရင်ဘတ်ပိုင်းအရိုးများ ကျယ်ပြန့်ထွက်လာခြင်းကို ကန့်သတ်ခံထားရပြီး ရင်ဘတ်ပိုင်း လှုပ်ရှားမှု သေးငယ်သည့်အတွက် အဆုတ်၏ လေဝင်လေထွက်ပမာဏ လျော့နည်းသွားပါမည်။
အထူးသဖြင့် အဆုတ်၏အောက်ပိုင်းကို ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ဖြင့် ဖိထားသောကြောင့် အသက်ကို နည်းနည်းသာရှူနိုင်ပြီး အောက်စီဂျင်အလုံအလောက် မရနိုင်တော့ပါ။
ထို့အပြင် ဖိအားသက်ရောက်မှုခံထားရသော အဆုတ်၏လေအိတ်ငယ်လေးများထဲသို့ လေဝင်ရန်ခက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း စိုထိုင်းဆမြင့်လာကာ ဘက်တီးရီးယားများ အလွယ်တကူ ပေါက်ပွားနိုင်လာပြီး အဆုတ်ရောင်ရောဂါကို အလွယ်တကူ ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။
အသက်ရှူခြင်းကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် အဆုတ်ရောင်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားကို ပြောင်းလဲခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။
ထို့အပြင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လဲလျောင်းနေရသည့်အခါ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူခိုင်းရန် လိုအပ်ပါသည်။
အသက်ရှူရခက်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ထူမတ်ပြီး လူနာကုတင်သုံးစားပွဲ၌ မှောက်စေသည့် အနေအထားသို့ ပြောင်းပေးပါက သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေပါသည်။
ဤသို့လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ရင်ဘတ်ပိုင်းအရိုးများ ကျယ်ထွက်လာနိုင်သည့် အတိုင်းအတာကို ချဲ့ထွင်ရန်အတွက်ဖြစ်ပါသည်။
ဘေးတစောင်းအနေအထားဖြင့် ရှိနေပါက ရင်ဘတ်ပိုင်းအရိုးများ၏ လှုပ်ရှားမှုတွင် ကြီးမားသော ထူးခြားချက်ရှိစေပါသည်။
အောက်ဖက်သို့ရောက်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်အပိုင်းမှ ရင်ဘတ်ပိုင်းအရိုးများ၏လှုပ်ရှားမှု ကန့်သတ်ခံလိုက်ရသည်ဟု တွေးနိုင်သော်လည်း အနည်းငယ်ပိုရှုပ်ထွေးပါသည်။
အောက်ဖက်သို့ရောက်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်အပိုင်းမှ ရင်ဘတ်ပိုင်းအရိုးများသည် သေချာပေါက် အဖိခံလိုက်ရပြီး လှုပ်ရှားမှုများ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရသည်မှာ မှန်သော်လည်း ယင်းအစား ဝမ်းခေါင်းသား၏လှုပ်ရှားမှု ပိုတိုးလာသောကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။
သို့ဖြစ်ပါက အောက်ဖက်မှ အဆုတ်၏အပေါ်ပိုင်းသည် လှုပ်ရှားမှုကန့်သတ်ခံနေရသော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အဆုတ်အောက်ပိုင်းမှ လှုပ်ရှားမှု ပိုတိုးလာပါသည်။
ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ခြမ်းမှ အဆုတ်၏အပေါ်ပိုင်းဖြစ်သည့် ရင်ဘတ်ပိုင်းအရိုးများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မည်သည့်ကန့်သတ်မှုမျှမခံရသော်လည်း အဆုတ်အောက်ပိုင်းမှ လှုပ်ရှားမှုသည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများအောက်သို့တွဲကျလာသည့်အတွက် ဝမ်းခေါင်းသားဆွဲချဲ့ရန် ကန့်သတ်ခံလိုက်ရပါသည်။
ဥပမာအားဖြင့် အဆုတ်၏ထိခိုက်နေသောအပိုင်းကို ငြိမ်စေရန်အတွက် အသက်ရှူသည့်လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်စေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားလုပ်ဆောင်ပါက အဆင်ပြေနိုင်ပါသည် (ပုံ 7) 
။
သွေးလည်ပတ်မှုမှ သွေးပမာဏသည် လဲလျောင်းနေသည့်အချိန်၌ အများဆုံးဖြစ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေသည့်အနေအထား၌ အနည်းဆုံးဖြစ်ပါသည်။
အကြောင်းမှာ မတ်တပ်ရပ်သည့်အနေအထားပြောင်းပါက ခြေတံများရှိ သွေးကြောများအတွင်းမှ (အရည်တည်ငြိမ်မှု)ဖိအားများ မြင့်တက်လာသည့်အတွက် သွေးထဲမှ ရေဓာတ်များ ဆံချည်မျှင်သွေးကြောများ၏အပြင်သို့ ရောက်သွားသည့်အတွက်ကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။
ထို့အပြင် သွေးများသည် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း၌ အလွယ်တကူ ကျန်ရှိနေတတ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှ သွေးများ နှလုံးအတွင်းသို့ ပြန်သွားရန် ခက်သည့်အတွက်ဖြစ်ပါသည် (၎င်းသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေပါက ခြေထောက်ဖောင်းတင်းမှု ဖြစ်ရသည့်အကြောင်းအရင်းဖြစ်ပါသည်)။
မတ်တပ်ရပ်နေရာမှ လဲလျောင်းသော အနေအထားသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သွေးကြောများထဲမှထွက်သွားသောသွေးများသည် သွေးကြောများအတွင်းပြန်ရောက်လာပြီး မတ်တပ်ရပ်နေစဉ်အတွင်း အောက်ပိုင်း၌စုပုံနေသောသွေးများ နှလုံးထံသို့ အလွယ်တကူ ပြန်ဝင်လာပါမည် (ခြေထောက်ဖောင်းတင်းခြင်းလည်း လျော့သွားပါမည်)။
ခန္ဓာကိုယ်အနေအထား အပြောင်းအလဲနှင့်အတူ သွေးပေါင်ချိန် အတက်အကျရှိပါသည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် လဲလျောင်းသည့်အနေအထားသည် သွေးပေါင်ချိန်အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ထိုင်သည့်အနေအထား၊ မတ်တပ်ရပ်သည့်အနေအထားတို့သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပါက ကျသွားပြီး ဤကျဆင်းမှုသည် ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားပြောင်းလဲပြီးနောက် 1 မိနစ်ခန့်အကြာတွင် မူလတန်ဖိုးအတိုင်း ပြန်ရောက်ပါသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော လဲလျောင်းနေသော အနေအထားမှ မတ်တပ်ရပ်သည့် အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲသောအခါတွင် အထက်ဖော်ပြပါအတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း၌ သွေးများကျန်နေလေ့ရှိပြီး နှလုံးသို့ ပြန်ပို့သည့် သွေးပမာဏ လျော့နည်းသွားခြင်းကြောင့် နှလုံးထံသို့ သွေးပို့လွှတ်သည့်ပမာဏသည်လည်း ၎င်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက လျော့နည်းသွားသည့်အတွက် သွေးပေါင်ချိန်ကျသည်ဟု ပြောကြပါသည်။
ကျန်းမာသောလူများသည် နှလုံးဆီသို့ သွေးအလုံအလောက်ပြန်ရောက်အောင် ချိန်ညှိနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်ရာထဲလဲနေသူများတွင်မူ သွေးပေါင်ချိန် သိသိသာသာကျဆင်းနိုင်ပြီး ဦးနှောက်ထံသို့သွေးရောက်ရှိမှုနည်းခြင်းကို ဖြစ်စေပါသည်။
မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည့်အခါ အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ်ထံသို့ သွေးစီးဆင်းမှု လျော့နည်းသွားပါသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ နှလုံးထံသို့ သွေးလည်ပတ်သည့်ပမာဏကို ထိန်းရန်အတွက် ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းမှ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများရှိ ဆံချည်မျှင်သွေးကြောများသည် အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်သောအားဖြင့် ကျုံ့သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
ယင်းကြောင့် အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ်များသို့ သွေးစီးဆင်းမှု အလုံအလောက်မရှိတော့ဘဲ အောက်ဆီဂျင် ချို့တဲ့မှုကို ဖြစ်စေပါသည်။
အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ်ရောဂါကြောင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ကာကွယ်ရန် လိုအပ်သည့်အခါ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသို့ သွေးများ လုံလောက်စွာ စီးဆင်းစေရန်အတွက် ငြိမ်သက်စွာလဲနေရန် လိုအပ်ရခြင်းဖြစ်ပါသည်။
လဲလျောင်းနေပါက ခန္ဓာကိုယ်၏အပေါ်ခြမ်းနှင့် အောက်ခြမ်းတို့တွင် လုပ်ဆောင်ချက်များ ပြောင်းလဲလာပါသည်။
ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ခြမ်း၌ ချွေးပိုထွက်လာပြီး အောက်ခြမ်း၌ ချွေးထွက်နည်းပါမည်။
ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်သည် အပေါ်ခြမ်းတွင် တက်လာပြီး အောက်ခြမ်းတွင် ကျလာပါမည်။
အပေါ်ခြမ်းတွင် သွေးပေါင်ချိန်တက်လာပြီး အောက်ဘက်ခြမ်းတွင် လျော့ကျသွားပါမည်။
ဤပြောင်းလဲမှုများကို “ဖိအားတုံ့ပြန်မှု (ဖိအားကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်သည့် ယန္တရား)”၏သက်ရောက်မှုများဟု ယူဆနိုင်ပါသည်။
လူတို့သည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားခြင်းဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ယိုယွင်းမသွားစေရန် ထိန်းသိမ်းထားပါသည်။
ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုမပြုပါက အမျိုးမျိုးသော ဝေဒနာများ ဖြစ်ပေါ်လာပါမည်။
ဥပမာအားဖြင့် အဖိုးအဖွားများသည် အချိန်ကြာရှည်စွာ အိပ်နေပါက ၎င်းတို့၏ ခြေလက်မှ ကြွက်သားများ သိမ်လာပြီး အဆစ်များ မာလာပါမည်။
ဤကဲ့သို့ အသုံးမပြုခြင်းကြောင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ယိုယွင်းပျက်စီးခြင်းကို “Disuse Syndrome” ဟုခေါ်ပါသည်။
Disuse Syndrome ရောဂါဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အင်္ဂါများတွင် ကြွက်သားများနှင့် အဆစ်များအပြင် အရိုးများ၊ နှလုံး၊ သွေးကြောများ၊ အဆုတ်နှင့် ဦးနှောက်တို့ပါဝင်ပါသည်။
အိပ်ရာထဲလဲနေသည့်နေထိုင်မှုဘဝတွင် အရိုးနှင့် အဆစ်များသည် ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းရန် အလုပ်မလုပ်တော့ပါ။
ရလဒ်အနေနှင့် အရိုးများထဲမှ ကယ်လ်စီယမ်များ စွန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အရိုးများကြွပ်ဆတ်ကာ ပြင်ပမှ အနည်းငယ်မျှသောအားဖြင့်ပင် အလွယ်တကူ အရိုးကျိုးနိုင်သည့် အရိုးပွရောဂါ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ထို့အပြင် ကြွက်သားများသည် အသုံးမပြုခြင်းကြောင့် သိမ်သွားပါမည်။
ကာလရှည် အိပ်ရာထဲလဲနေပါက နှလုံးနှင့် သွေးကြောတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ အားပျော့ပျော့ဖြင့်သာ သွေးများပေးပို့သည့် အလေ့အကျင့်ဖြစ်သွားပြီး သွေးကြောများပွင့်လျက်သားအတိုင်း အလေ့ဖြစ်သွားပါသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ရုတ်တရက်ထလိုက်လျှင်ပင် ဦးခေါင်းဆီသို့ သွေးအလုံအလောက် ညှစ်ထုတ်နိုင်လောက်အောင် နှလုံးမသန်မာတော့ဘဲ သွေးကြောများ ကျဉ်းလာပြီး ယင်းကို ကူညီရန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ မူးမိုက်ခြင်း ဖြစ်သွားစေပါသည်။
အချိန်ကြာမြင့်စွာ လဲလျောင်းနေရသည့်အတွင်း အသက်ရှူသည့်အား ကျဆင်းလာပြီး သလိပ်များစုလာခြင်း၊ ချွဲသလိပ်ထွက်လွယ်ခြင်း၊ လေပြွန်အခွဲများရောင်ခြင်း၊ အဆုတ်ရောင်ခြင်းတို့ အလွယ်တကူ ဖြစ်ပွားနိုင်ပါသည်။
အဆစ်များကို အသုံးမပြုပါက ၎င်းတို့သည် ကွေးနေသော ထောင့်ဒီဂရီအတိုင်း မာကြောသွားပါမည်။
ဤကဲ့သို့ ကျုံ့ခြင်းများသည် ဒူးဆစ်၊ တင်ပါးဆစ်၊ တံတောင်ဆစ်နှင့် လက်ကောက်ဝတ်များတွင် အဖြစ်များပါသည်။
ခြေထောက်သည် ခြေသိမ်ခြင်း (ခြေဖဝါးဆန့်ထွက်လာပြီး သိမ်သွားသည့်အနေအထား) ဖြစ်ပါမည်။
အိပ်ရာထဲလဲခြင်းကြောင့်ဖြစ်ရသည့် disuse syndrome များထဲတွင် နောက်ထပ်အရေးကြီးသည့်အရာတစ်ခုမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက် ကျဆင်းခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းမှုရောဂါ၏ လက္ခဏာများ အလွယ်တကူပေါ်လာနိုင်ပါသည်။
အိပ်ရာထဲလဲနေသူများအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ထူမပေးခြင်းအားဖြင့် နေ့စဉ်နေထိုင်မှုဘဝသို့ ပြန်သွားစေခြင်းသည် ရုပ်ပိုင်းရော စိတ်ပိုင်းပါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးရာတွင် လွန်စွာအရေးကြီးပါသည်။
အိပ်ရာထဲလဲနေသည့်အနေအထားမှ ခန္ဓာကိုယ်ထူမတ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် disuse syndrome ဖြစ်ပွားခြင်းကို ဦးစွာ ကာကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကျိုးအာနိသင်များလည်း အလွန်အရေးကြီးပါသည်။
နံရံနှင့် မျက်နှာကျက်ကိုသာ တစ်နေ့လုံး စိုက်ကြည့်နေရသည့် နေထိုင်မှုဘဝသည် ငြီးငွေ့စရာကောင်းပြီး နာကျင်စရာကောင်းသည့် နေ့ရက်များဖြစ်ပါသည်။
ထိုင်သည့်အနေအထားဖြစ်ပါက မြင်ကွင်းသည် 360 ဒီဂရီ ပွင့်လာပါမည်။
ထို့အပြင် ရွှေ့ပြောင်းသွားလာနိုင်မည်ဆိုပါက နေထိုင်မှုဘဝသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလာပါမည်။
ဤအရာများသည် “အသက်ရှင်သန်လိုသည့်ဆန္ဒ”နှင့်လည်း ဆက်နွယ်နေပါသည်။
ဤနည်းအားဖြင့် အိပ်ရာပေါ်၌သာ လှဲနေရသည့် အဖိုးအဖွားများအတွက် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုသည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။
ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများ၏ လှုပ်ရှားမှုအခြေခံများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ယန္တရားကို အသုံးချခြင်းဖြစ်ပါသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ယန္တရားကို ဇီဝမက္ကင်းနစ်ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး ခန္ဓာဗေဒ၊ ဇီဝကမ္မဗေဒနှင့် မက္ကင်းနစ်စသည့် အခြေခံအသိပညာများကိုအသုံးချကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလှုပ်ရှားမှုတို့အကြား မည်ကဲ့သို့ ဆက်စပ်မှုရှိသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်သည့် အသုံးချသီအိုရီတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။
အဖိုးအဖွားများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သည့်အချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားကို အသုံးချခြင်းအားဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မည်ကဲ့သို့လှုပ်ရှားပါက ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ဝန်မပိစေဘဲ သို့မဟုတ် မလိုလားအပ်သော လှုပ်ရှားမှုများပြုလုပ်ခြင်းမရှိဘဲ အနည်းဆုံးအင်အားဖြင့် အကြီးမားဆုံး အကျိုးအာနိသင်မြှင့်တင်နိုင်မည်ကို စဉ်းစားနိုင်ပါမည်။
ဤကဲ့သို့အသုံးချခြင်းအားဖြင့် အဖိုးအဖွားများ၏ဘေးကင်းမှုနှင့် စိတ်ချမ်းသာမှုကို ကာကွယ်ပေးပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများကို ခါးနာခြင်း သို့မဟုတ် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းမှလည်း ကာကွယ်ပေးပါသည်။
အောက်ပါအချက်များကို မှတ်သားထားခြင်းဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိထိရောက်ရောက် အသုံးပြုပါ။
ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရာတွင် အဖိုးအဖွားများ၏ ကာယစွမ်းရည်များကို တိကျစွာနားလည်ရန်နှင့် ၎င်းတို့ကို အသုံးချရန် နည်းလမ်းများကို စီစဉ်ရန်မှာအရေးကြီးပါသည်။
①ဒြပ်ဆွဲအားဗဟိုကို ရွှေ့ရလွယ်စေရန်အတွက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ရှေ့နောက် သို့မဟုတ် ဘယ်ညာသို့ ခွဲပါ (အောက်ခြေမျက်နှာပြင်ကျယ်ပြန့်လာပြီး ကိုယ်ဟန်အနေအထားလည်း တည်ငြိမ်ပါမည်)။
②ဒူးကိုကွေးပြီး ဒြပ်ဆွဲအားဗဟိုကို နှိမ့်ပါ။
③အဖိုးအဖွားများ၏ ဒြပ်ဆွဲအားဗဟိုကို တတ်နိုင်သရွေ့ မိမိဘက်သို့ နီးကပ်အောင်ထားပြီး ပုံမှန်လုပ်ဆောင်ပေးသည့် ဧရိယာ (လက်မောင်းကို သဘာဝအတိုင်းချထားပြီး လက်ဖျံနှင့် လက်တို့ဖြင့်သာ လှမ်းနိုင်သည့် အတိုင်းအတာ) အတွင်း ရှိအောင်လုပ်ပါ။
④မြှောက်၍မခြင်းထက် အလျားလိုက်ရွှေ့ပါ။
⑤ကြီးမားသောကြွက်သားအုပ်စုများကို အသုံးပြုပါ။
⑥ဆီးဆောသီအိုရီကို ကျင့်သုံးပါ။
⑦ခြေလက်လေးဖက်ကို တတ်နိုင်သရွေ့ ကိုယ်လုံးနားသို့ကပ်ပြီး ဆွဲအားပျံ့နှံ့ခြင်းမရှိစေရန် ကာကွယ်ပါ။
⑧အင်နားရှားနိယာမကို အသုံးပြု၍ အဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားမှုပြုလုပ်ပါ။
ဤနည်းလမ်းများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားသည့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများ၏ လှုပ်ရှားမှုအခြေခံများကို ပုံ 8 
မှ14 တွင်ပြသထားပြီး အောက်တွင်ရှင်းပြထားပါသည်။ ပုံ 9 
ပုံ 10 
ပုံ 11 
ပုံ 12 
ပုံ 13 
ပုံ 14 
ဘီးတပ်ကုလားထိုင်များသည် လိုအပ်နေသူများအတွက် အလွန်အရေးကြီးသော ကိရိယာများဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ခြေထောက်နှင့် ဖိနပ်များအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးပါသည်။
အဖိုးအဖွားများသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ချက်အမျိုးမျိုးရှိကြပြီး ထို့အတွက် အမျိုးအစားများစွာလည်းရှိပါသည်။
ဦးစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူသည် အဖိုးအဖွားများ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို အသုံးပြုရသည်ကို သေသေချာချာ အတည်ပြုပြီး တတ်နိုင်သရွေ့ အဆိုပါရည်ရွယ်ချက်နှင့်ကိုက်ညီသည့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်သုံးပေးရန်မှာ အရေးကြီးပါသည်။
ထို့အပြင် အဖိုးအဖွားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေ (ချို့ယွင်းမှုရှိသည့်အပိုင်း၊ နာကျင်မှုရှိသည့်အပိုင်း၊ တားမြစ်ထားသည့်အချက်များစသည်)ကို ကြိုတင်စုံစမ်းထားရပါမည်။
ယင်းကိုအခြေခံ၍ အဖိုးအဖွားများအား မည်ကဲ့သို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပါက သက်သောင့်သက်သာဖြစ်စေမည်၊ မည်သည်ကို ကူညီပေးသင့်သည်ဆိုသည့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သည့်နည်းလမ်းများကို အစီအစဉ်ရေးဆွဲကာ အကောင်အထည်ဖော်ဆောင်ရွက်ရပါမည်။
ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို အသုံးပြုသည့်အခါ ဘေးကင်းရေးသည် ပထမဖြစ်ပါသည်။
ပြုစုစောင့်ရှောက်သူသည် အဆင်မပြေသည့်အနေအထားတွင် လှုပ်ရှားမှုများလုပ်ဆောင်ပါက အဖိုးအဖွားနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူနှစ်ဦးစလုံး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရနိုင်ပါသည်။
မတော်တဆထိခိုက်မှုများမှ ကာကွယ်ရန်အတွက်မှာ ပျာယာမခတ်ရန်၊ အလျင်စလိုမလုပ်ရန်၊ အလွန်အကျွံမလုပ်ရန်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားရန်တို့မှာ အရေးကြီးပါသည်။
အချို့သော ဘီးတပ်ကုလားထိုင်များသည် ၎င်းတို့ကိုအသုံးပြုသော အဖိုးအဖွားများအတွက် ပိုမိုအဆင်ပြေစေရန် လက်တန်းများ ဖြုတ်ခြင်း၊ ခေါက်သိမ်းခြင်းတို့လုပ်နိုင်ပြီး အမျိုးမျိုးသော လုပ်ဆောင်ချက်များပါဝင်ပါသည်။
အကူအညီမပေးအပ်မီ ဤထူးခြားချက်များနှင့် လုပ်ဆောင်နည်းတို့ကို သိထားရန် အရေးကြီးပါသည်။
ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အမည်အခေါ်ဝေါ်တို့ကို ပုံ 15 
၌ ဖော်ပြထားပါသည်။
a . ခုတင်နှင့် 30 ဒီဂရီ ထောင့် အနေအထား၌ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ထားပါ။
လှုပ်ရှားမှုလိုင်းများကို လျှော့ချရန်အတွက် ခုတင်နှင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်များကို နေရာချထားခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။
နေရာချထားမှု မမှန်ပါက ချောမွေ့စွာ ရွှေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
b. ဘီးတပ်ကုလားထိုင်စီးရန် ကူညီပေးခြင်းသည် ဘရိတ်အုပ်ခြင်းမှစတင်ပြီး ဘရိတ်အုပ်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ပါသည်။
ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို နေရာချထားပြီးနောက် ဘရိတ်ကို ဦးစွာအုပ်ထားပြီး ခြေတင်ကို မြှင့်ထားရပါမည်။
c. ထိုလုပ်ဆောင်ချက်သည် “နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း” နှင့် “အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း” တို့ကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန်လုပ်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။
အဆင်သင့်ဖြစ်ပါက အဖိုးအဖွားကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တင်ရပါမည်။
ထို့နောက် ရွေ့လျားနိုင်ရန်အတွက် ခါး၏တည်နေရာကို အတည်ပြုခြင်း၊ ခြေထောက်ကို ခြေတင်ပေါ်သို့တင်ပေးခြင်းတို့လုပ်ပြီး ရွေ့လျားနိုင်ရန် အသင့်ပြင်ပေးရပါမည်။
ဤနည်းအားဖြင့် ပြုစောင့်ရှောက်ရေး လှုပ်ရှားမှုသည် “နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း” နှင့် “အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း”တို့ကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို အပြန်ပြန်အလှန်လှန်လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည် (ပုံ 16 
၊ 17)။
ကြွက်သားများအပေါ် ဝန်ဖြစ်စေမှု၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများနှင့် သွေးကြောများအပေါ် ဖိအားသက်ရောက်မှု နည်းစေကာ တည်ငြိမ်မှုရှိသော်လည်း တူညီသောကိုယ်ဟန်အနေအထားကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းသိမ်းထားပါက သွေးနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများသည် အောက်ဘက်သို့ ကျဆင်းသွားနိုင်သည့်အလားအလာရှိသည့်အတွက် ကြွက်သားများအပေါ် ဝန်ဖြစ်စေပါသည်။
ကိုယ်လုံး၊ တင်ပါးဆုံရိုးနှင့် ပေါင်တို့၏ ထောင့်များကို ထောင့်မှန်ကျကျထားခြင်း သို့မဟုတ် ရှေ့သို့အနည်းငယ်စောင်းကာ ဒူးနှင့် ခြေကျင်းဝတ်တို့ကို ထောင့်မှန်ကျကျထားခြင်း လုပ်ရပါမည်။
ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သေသေချာချာ ချထားရပါမည်။
နောက်ကျောကို အောက်ဘက်၌ထားပြီး ပက်လက်နေသည့် အနေအထားဖြစ်ပါသည်။
ဤအနေအထားသည် ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းပေးထားသော အောက်ခြေမျက်နှာပြင်ဧရိယာ ကျယ်ပြန့်သည့်အတွက် တည်ငြိမ်မှုရှိပြီး ကြွက်သားများစွာကို ပြေလျော့စေသောကြောင့် စွမ်းအင်အနည်းဆုံးသုံးစွဲပြီး ကြာရှည်ခံနိုင်သည့် အနေအထားဖြစ်ပါသည်။
သို့သော် တူညီသော အနေအထားတွင် အချိန်ကြာရှည်နေပါက အောက်ဖက်သို့ရောက်နေသောအပိုင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်ဖိအားသက်ရောက်ပြီး အိပ်ရာနာဖြစ်နိုင်သည့်အတွက် အနေအထားပြောင်းရန် လိုအပ်ပါသည်။
ခေါင်း၊ ပခုံးအောက်နှင့် နောက်ကျောအောက်တွင် ခေါင်းအုံးတစ်ခုထည့်ခြင်းသည် လည်ပင်းကြွက်သားများနှင့် ကျောရိုးတစ်ဝိုက်ရှိ ကြွက်သားများ တင်းမာမှုကို တားဆီးနိုင်ပါသည်။
ထို့အပြင် ဒူးအောက်၌ ခေါင်းအုံးထည့်ပြီး ဒူးကို အနည်းငယ်ထောင်ထားစေပါက ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများ တင်းမာမှုကို သက်သာစေနိုင်ပါသည်။
ခြေဖဝါးများကိုလည်း သဘာဝအနေအထားအတိုင်း ထိန်းထားနိုင်စေရန် ခေါင်းအုံးဖြင့် ထောက်ပေးထားရပါမည်။
ဘယ်ဘက် သို့မဟုတ် ညာဘက်ခြမ်းကို အောက်သို့ထားသည့် အနေအထားကို ရည်ညွှန်းပါသည်။
ပက်လက်အိပ်သည့်အနေအထားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အောက်ခြေမျက်နှာပြင်ဧရိယာနည်းပါးသောကြောင့် တည်ငြိမ်ရန်ခက်ပြီး ခေါင်းအုံးသုံးကာ အောက်ခြေမျက်နှာပြင်ဧရိယာချဲ့ခြင်း၊ မလိုအပ်သောကြွက်သားတင်းမာမှုများကို တားဆီးပေးခြင်း၊ ထိစပ်နေသည့်အပိုင်းများအပေါ်သက်ရောက်သည့်ဖိအားများ လျော့ပါးစေခြင်းတို့ လုပ်ဆောင်ပေးပြီး တည်ငြိမ်မှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုတို့ ဖန်တီးပေးရပါမည်။
အိပ်ရာနာများ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဘေးတိုက်လဲလျောင်းသည့်အနေအထားပြုလုပ်သည့်အခါ 30 ဒီဂရီ စောင်းထားသည့်နည်းလမ်းမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပါသည်။
90 ဒီဂရီတိမ်းစောင်းခြင်းသည် တြိဂံပုံကွေးလျက်ရှိသော ကျောရိုးဆစ်အောက်ပိုင်းမှ ဖိအားကို ဖယ်ရှားနိုင်သော်လည်း ပေါင်ရိုးနှင့် လည်ပင်းပိုင်းအောက်မှ ဖုထွက်နေသောအရာများနှင့် အီလီယမ်ဟုခေါ်သောအရိုးတို့အပေါ်သက်ရောက်သည့်ဖိအားများ မြင့်တက်လာပြီး အိပ်ရာနာဖြစ်ပွားနိုင်သည့်အခြေအနေရှိနိုင်ပါသည်။
တစ်ပိုင်းထိုင်သည့်အနေအထားသည် ပက်လက်အိပ်သည့်အနေအထားကို ပုံပြောင်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ခုတင်၏ခေါင်းပိုင်းကို 15 မှ 60 ဒီဂရီအထိ မြှင့်တင်ပေးထားသည့် အနေအထားဖြစ်ပါသည်။
ဒူးဆစ်နေရာ၌ တစ်ခုခုထားပြီး ဒူးကို အနည်းငယ်ကွေးစေရပါမည်။
ထိုသို့လုပ်ပါက ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများ၏တင်းမာမှုကို ပြေလျော့စေပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိစေကာ ခန္ဓာကိုယ် ချော်မကျအောင်လည်း ကာကွယ်ပေးပါမည်။
အိပ်ရာနာမဖြစ်အောင်ကာကွယ်သည့်ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက အမြင့်ကို 30 ဒီဂရီ သို့မဟုတ် ထိုထက်နည်းစေလိုပါသည်။
အဆိုပါ ဒီဂရီထက်ပိုပြီး ထောင်လိုက်မည်ဆိုပါက တြိဂံပုံကွေးလျက်ရှိသော ကျောရိုးဆစ်အောက်ပိုင်း၊ မြီးညောင့်ရိုးတို့၌ ပွတ်တိုက်မှုဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
ဘီးတပ်ကုလားထိုင်များကို အိပ်ရာထဲလဲနေသူများအား နေရာရွှေ့ပြောင်းသည့်နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် များစွာ အသုံးပြုကြပါသည်။
လုပ်ဆောင်ချက်အမျိုးမျိုးကို ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် အဖိုးအဖွားများ၏ ခွန်အားကို အပြည့်အဝအသုံးပြုနိုင်သည့်အပြင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသူများအား ခါးမနာစေရန် ကာကွယ်ပေးကာ မိမိကိုယ်တိုင်ရပ်တည်နိုင်စေရန် ကူညီပေးနိုင်ပါသည်။
လွတ်လပ်စွာစီးနင်းပြီး ရွှေ့ပြောင်းစီးနင်းခြင်းပင်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် တစ်စိတ်တပိုင်းအကူအညီဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းစီးနင်းခြင်းပင်ဖြစ်စေ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၌ လက်တန်းများရှိနေပါက ခါးကို တော်တော်မြင့်မြင့် မြှောက်ပေးမှ ရပါလိမ့်မည်။
ဘေးဘောင်များကို လှန်ခေါက်ထားခြင်း၊ ဖြုတ်ထားခြင်းတို့ လုပ်ပါက ရွှေ့ပြောင်းစီးနင်းရန်လုပ်ဆောင်ပေးရာ၌ အတော်အတန် သက်သာသွားပါမည်။
ထို့အပြင် ခြေတင်ကို အဖွင့်အပိတ်လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ခြေထောက်နေရာကို ကျယ်ကျယ်သုံးနိုင်ပြီး ခြေသလုံးများပွတ်တိုက်မိပြီး အနာတရဖြစ်ခြင်းမှလည်း ကာကွယ်နိုင်ပါမည်။
အဆိုပါလူတစ်ဦး၏ စွမ်းရည်အလိုက် သင့်လျော်သော လူမှုဖူလုံရေးကိရိယာများအသုံးချကာ မိမိကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်ရန် ပံ့ပိုးပေးပါ။